نوجوان

سلام سرکار خانم مجرب عزیز خوبید ممنون میشم لطفا راهنماییم کنین من اعتماد بنفس ندارم از بچگیم بخاطر موهای نارنجی رنگم و خب واقعا درونگرام خانوادم هم شاغلن و اصلا برام وقت نمیزارن خواهرمم فقط زخم زبون میزنه و خب واقعا دختر درس خونی بودم کم کم درسم ضعیف شد احساس افسردگی دارم خانوادم تحت فشارم میزارن من اصلا دختر حسودی نیستم و اصلا آدمی نیستم خانوادمو تحت فشار بزارم و خیلی کم توقعم ولی خیلی بین منو خواهرم تبعیض قائل میشن ، دوست ندارم از خونه بیرون دربیام انگار دونفرم یکی دوست داره کل جهان و بگرده و یکی دوست نداره اتاقشو ترک کنه ببخشید سرتونو درد میارم محدودم میکنن وخب روانشناس هم نمیرم یعنی بهش فکر کردم شرایطشو ندارم و خب با خانوادمم صحبت میکنم که حالم خوب نیست به مسخره میگیرن 

نمی‌دونم چیشد بخاطر یکی از دوستام با یه پسری آشنا شدم من خیلی حساسم و فکر میکردم واقعا قراره همه چیز خوب پیش بره اصلا اهل اینکارا نبودم رابطمون سالم بود تو درسام کمک می‌کرد و..اصلا کمبودی حس نمیکردم همه چی خوب پیش میرفت تا اینکه این آقا کاری کرد تمام دوستامو از دست بدم بابت همه چی سرم منت میزاشت و خب اینم خودش یه آسیب بود چون کاری کرد اعتماد بنفسمو بیشتر از دست بدم و به بهانه مراقبت احساساتمو واقعا می‌کشت و خب کم کم به این نتیجه رسیدم هیچکس تو این دنیا نیست که بخواد کمکم کنه بخواد کنارم باشه و خالصانه دوستم داشته باشه کلاس و اینا که نمیرفتم سعی میکردم بنویسم انقدری نوشتم و تمام ناراحتیامو رو کاغذ پیاده کردم که شدن بهترین دوستامو شدم یه نویسنده که سرقت میکنن از متنام

من خانوادمو دوست دارم بهشون هرگز بی احترامی نکردم من دوست ندارم همچین دختری باشم دوست ندارم انقدر بی انگیزه باشم چندین سال پیش خیلی آدم شاد تری بودم زمانی که مامانم خونه بود و برام وقت میزاشت و خب زندگی بهتر بود الان اشتیاق ندارم میگم خب که چی؟ تهش چی؟ .. بازم شرمندم اگه خیلی پرحرفی کردم و چشماتون درد گرفت..دستتون درد نکنه