عشق یا عقل؟

18 سالمه و کنکوری ام و درسامم خوبه. عاشق یه پسری ام(21 سالشه) که اونم عاشقمه ولی سوادش کمه و مادرم میگه تویی که میخوای مثلا پزشکی بخونی و حالا اونم نباشه کلا قراره بری دانشگاه ازدواج با یه مرد کم سواد واسه تو مشکل ساز میشه
بعد اینکه اون پسره دستفروش بود و کتاب میفروخت و بخاطر من میخواد یه شغل جدید پایه گذاری کنه البته هنوز کاری نکرده یعنی فرصت نبوده تقریبا
و اینکه قرار بود باهام بیاد دانشگاه. من بهش گفتم که بیماری افسردگی و دوقطبی دارم و جدا میشیم اونم هیچی اصرار نکرد و گفت اگه راحت نیستی اشکال ندره.اما بعدش مرتب پیام میداد و به فکر درمانم بود و راهکار بهم پیشنهاد میکرد و گفت اگه بیماریت خوب شد حس کردی آماده ازدواجی بهم بگو من میام خاستگاری
اینو بگم که خیییلی دوستش دارم و حس میکنم اونم مثل من عاشقمه. به نظرتون ادامه بدم(گاهی باهاش حرف میزنم و هنوزم میگه دوستم داره)؟
افسرذگی دارم ولی دوقطبیم زیاد جدی نیست. خیلی انسان آروم خوش اخلاق و با شخصیته و البته مامانم میگه خیلی گوشه گیره و بنظرم اینطوری نیست و اینکه هردو مذهبی هستیم و عقایدمون شبیه همه
بنظرتون باهاش ازدواج کنم؟