بداخلاقی

سلام خدمت خانم مجرب عزیز ممنون که همیشه با حوصله جواب تک تک عزیزان رو میدین♥️

بنده دانشجو سال آخر هستم و در دوران عقد به سر میبریم. مدتی هست بعد از اینکه تعطیلی ها شروع شد حدودا دی ماه، نمیدونم به خاطر اینکه دانشگاه تعطیل شد، بیکار شدم یا از دوستانم جدا شدم و یا اینکه بیرون نرفتم زیاد کم کم کج خلقی هام شروع شد و انگار افسردگی منو گرفته علاوه بر همه ی اینها فکر میکنم عصبی تر شدم و با اندک چیزی بهم میریزم.نامزدم بنده خدا هیچ خطایی نکرده اما انگار به خاطر روان آزردم دارم ازش بیزار میشم و دلم میخواد فرار کنم ازش و پیشش نباشم . در روستا زندگی میکنم و امکان بیرون رفتن نیست و حتی امکان مشاور و روانشناس و روانپزشک رفتن . شاید دلایل دیگری هم باشد که باعث این رفتار شده اما پیامدهاش غیر از عصبانیت های بی مورد و اینکه وقتی در جمع دوستان همسنم هستم حس بیخود داشتن چیز دیگری نبوده است. چندین بار عصبانیت هامو با گفتن حرف های نسنجیده نشان دادم که خودم از رفتارم بدم اومد نمیتونم با کسی ارتباط بگیرم انگار که از خودمم بیزار شده ام.

از لحاظ جسمی تنبلی تخمدان داشتم که درمان شده ، قرصی هم مصرف نمیکنم همسری آرام هم دارم و او تقصیری ندارد خانوادمم نرمال هستن اما دو بچه کوچیک داریم که خیلی اعصابمو ضعیف میکنن با کاراشون نمیتونم بی تفاوت باشم ،فرزند اول خانواده هستم و احساس مسئولیت دارم در قبال رفتارشان. به نظر شما چیکار کنم خودمو سرگرم کنم یا روش دیگری؟

 حتی کتاب هایی در راستای خشم و عصبانیت میخوانم اما دریغ از ذره ای تأثیر!مادرم متوجه ساکتیم شده اند و میگن باید در اجتماع باشی و حرف بزنی اما من فراری شده ام شاید هم خودم را دیگر بی ارزش میبینم چه کاری انجام بدهم ؟اگر امکانش هست حداقل کتاب خوب و یا پادکستی در این راستا به من معرفی کنید .