با سلام،بنده یک پدر سیو سه ساله دارای دو فرزندم که فرزند اولم بیستو دو ماهه پسر و فرزند دومم نه ماهه و دختر است.
من وقتی پسرم چهار ماهه بود خانومم دوباره ناخواسته باردار شد،تمام اطرافیان و دوستان و خانومم همگی مصمم به سقط بودند،ولی من وقتی فهمیدم قلب بچه تشکیل شده با تمام مخالفتها جنگیدم و با قبول تمام عواقب کار خانومم را با خواهشو تمنا راضی کردم که بچه را نگه داریم.
پسرم تا قبل از به دنیا آمدن خواهرش رفتاری کاملا طبیعی و روحیه ای به نسبت آرام داشت،اما بعد از به دنیا آمدن دخترم همه چیز به یک باره بهم ریخت.
پسرم بیستو دو ماهشه و هنوز حرف زدنش در حد گفتن بابا،ماما،باشه،نه،دالی،مایی،دو،سه و...کلمات مخفف نامفهوم.
پسرم الان تقریبا همه رو میزنه،چنگای محکمی میگیره که جاش کبود میشه،گاز میگیره،سیلی میزنه،گوش میکشه و...با تنها آدمی که خیلی صمیمیه و نمیزنه یا کمتر میزنه منم،وقتی بغلمه بی اون که بگم بوسم میکنه یا سرشو رو شونم میزاره.
تو خونه همش خرابکاری میکنه،بدو بدو میکنه،هی بهونه میگیره بریم با موتور پارک که تقریبا هر شب میبرمش.از وقتی دخترم به دنیا اومده خدا سر شاهده یک بارم جلو پسرم بغلش نکردم،وقتیم دو تایی باهم تو یه جان اصلا سمت اون نمیرم،ولی با این همه فقط دنبال اینه به خواهرش آسیب بزنه،سیلی میزنه،چنگ میگیره،گاز میگیره و بعضا خودشو میندازه روش.هر چیزیم دستش باشه ازش میگیره،حتی شیشه شیر خود دخترمو که میدونه مال دخترمه.یعنی منو خانومم دائم باید یا اینو بغل میکردیم یا دختررو که بهش آسیبی نزنه.بعد از دو سه ماه که باهم بودیم دیگه تحمل بغل کردن جفتشون ممکن نبود و مجبور شدیم دختررو ببریم پیش مامانبزرگش که تو یه ساختمونیم بزاریم اونجا و همسرم بره بهش شیر بده و بقیه کاراشو مامانبزرگش بکنه.البته شیر خشکم بهش میدیم چون شبا خانومم پیش منو پسرم میخوابه.پسرم از اول شیر مادر نخورده،یعنی مامنش اولش شیر نداشت بعد هم باردار شد کلا قطع شد و از اول شیر خشک میخوره.الان دخترم پایینه ما بالا ولی وقتی من سر کار میرم خانومم مجبوره با پسرم بره پایین تا هم به دخترم شیر بده هم بهشون سر بزنه اما حتی جدا کردنشونم چیزیو که درست نکرده بماند بدتر هم کرده،الان دیگه به جایی رسیده که عین خواهرش بغل مادرش میخوابه و سینشو به دهن میگیره تا خواهرش نخوره،البته خودشم شیر نمیخوره فقط نگه میداره.
چند وقت پیش خانومم یه کلیپ بهم نشون دادو گفت پسرمون یکی دوتا از این علائمو داره و به احتمال زیاد دچار اوتیسمه،مثلا با اینکه بیست ماهشه نمیتونه جمله بندی کنه یا اینه هر از گاهی چشماشو به بغل میگردونه و میچرخه دور خودش.اما خیلی از علائمم نداشت مثلا ارتباط چشمی به خوبی برقرار میکنه،با همه اسباب بازیاش بازی میکنه،با بچه های همسن خودش یا بزرگتر تو پارک یا خونه ارتباط میگیره و بدو بدو میکنه،با اینکه نمیتونه حرف بزنه ولی زبون مارو کامل میفهمه،مثلا بخواب،پاشو،بریم بیرون،اینو بزار رو اوپن،دستتو بده بهم،وایسا،ندو سمت خیابون،بهم بوس بده و یا بوسم کن(تفاوتشونو میدونه)و...
من به شدت دچار اختلال پانیکم و دارو مصرف میکنم،از وقتی خانومم اون کلیپو بهم نشون داده به شدددددددت بهم ریختم،نصف بیشتر صورتم تو دو ماه سفید شده،دائم غرق استرسو اظطرابم،با همه مجبورا ارتباط میگیرمو دائما تو خودمم.احساس عذاب وجدان دارم که من باعث اینکار شدم،فک میکنم دنیا به پایان رسیده و فکرای احمقانه به سرم میزنه.دو ماهه جرات اینکه ببرمش پیش روانشناس کودک ندارم،چون خانومم گفته چاره ای نداره و تا آخر عمر میمونه،و من مطمنم اگه دکتر اینو به زبون بیاره من تو همون مطب کارم تموم میشه و قلبم وایمیسه.خیلی خانواده و بچه هامو دوس دارم،راضیم من بمیرم اما اتفاقی برا هیچ کدومشون نیفته.حتی جرات اینم ندارم که پسرمو مادر زنم ببره پیش روانشناس،چون میترسم اگه بفهمم بمیرم،اینکه میگم بمیرم اغماض نیست،واقعا پتانسیلشو کامل دارم.مادر منم تو شهرستان زندگی میکنه،اونم میگه دختره هنوز زیاد نمیفهمه،اگه میخواید من بیام ببرمش پیش خودم تا بلکه یکم اوضاتون بهتر شه.تو این همه بدبختی هم خانومم حال روحیش خوب نیستو دائم شکایت داره میگه تو با خودخواهی هر دوتا بچه رو به فنا دادیو من الان مجبورم از هر یکیشون دور باشم.دکتر زندگیم شده جهنم،نمیدونم چیکار کنم،به معنای واقعی کلمه بیچاره شدم...من خیلی آدم احساسیمو حتی دل کشتن یه مورچه یا بدی به کسیو ندارم،همه رم زود میبخشم.الان چند هفتست دارم از کودکی تا الانمو مرور میکنمو فکر میکنم حتما یه گناه بزرگ کردم که خدا داره به این شکل عذابم میده.شغلم مغازه داریه،دائم تو خلوت تو مغازه از سره عجز اشک میریزم.جوری شدم که با کوچکترین تلنگر نمیتونم گریه نکنم.دکتر میدونم خیلی زیاد شد،خواهش میکنم کمکم کنید،دست تک تکتونو میبوسم
تجربه شما
اولین نفری باشید که نظر میدهید