احساس پوچی

دختر ۲۲ ساله ای هستم

من توی ۱۶ سالگی متوجه بیماریم شدم و مجبور به پیوند کلیه شدم و دور از دوستام و آشناها بودم بعد از اون هم ۱ سال قرنطینه کامل بعد از پیوند داشتم و از دوستام جدا شدم.بعد از اون هم کرونا و قرنطینه برای کرونا رو تجربه کردم.دو سال بعد از کرونا مادرم دچار سرطان شد و غم و نگرانی از ی طرف و کارای خونه هم از ی طرف هجوم آوردن بهم.بعد از درمان مادرم رابطه عاطفی دو سالم با بدترین شکل تمام شد و دوباره غمگین شدم .دوبار کنکور شرکت کردم و با تلاش زیادم بازم به جایی نرسیدم

الان دانشجو دانشگاه آزاد شهر خودمون هستم.دائما استرس دارم غمگینم با کوچیکترین اتفاق ها عصبی میشم و گریه میکنم اضطراف دارم و واسه همه چیز نگران میشم.افکار خودکشی هم داشتم که هنوز بهش فکر میکنم راستی من تک فرزندم