مواد غذایی حاوی دو نوع آهن هم (heme) و غیر هم (nonheme) وجود دارد.
آهن "هم" از قابلیت جذب بالایی برخوردار است و در حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد آن جذب می شود و تحت تاثیر کاهش دهنده هاي جذب آهن قرار نمی گیرد.
منابع غذایی آهن هم انواع گوشت ها و محصولات پروتئینی مانند گوشت قرمز(به ویژه گوشت گاو)، جگر، مرغ، ماهی (خصوصا ماهی تن و سالمون)، و منابع حیوانی که مقدار کمتری آهن دارند مانند گوشت گوسفند، گوشت خوک، صدف و زرده تخم مرغ است.
آهن "غیر هم" از قابلیت جذب کمی برخوردار است ( ۳ تا ۸ درصد) و جذب آن کاملا" تحت تاثیر افزایش دهنده هاي جذب آهن (ویتامین C موجود در میوه ها و سبزیجات، اسید لاکتیک و...) و کاهش دهنده هاي جذب آهن یعنی اگزالیک اسید(در چای، اسفناج خام، شکلات)، تانن ها و اسید تئیک (در چاي و قهوه و دم کرده هاي گیاهی)، فیبر و فیتات (در پوسته غلات و حبوبات، سبزیجات)، پلی فنول های قهوه و مکمل های کلسیم قرار می گیرد.
آهن "غیر هم" در منابع غذایی گیاهی مانند غلات (گندم، ارزن، جودوسر، برنج قهوه ای و ...)، حبوبات (نخود، لوبیا قرمز، لوبیای سویا، )، سبزي هاي سبز تیره (جعفري ، برگهاي تیره رنگ کاهو ، برگ چغندر و... ) ، انواع خشکبار ( توت خشک ، انجیر خشک ،آلو، برگه های زردآلو، کشمش، خرما و..) ، مغزها ( پسته ، بادام ، گردو، فندق )، دانه ها (کنجد، کتان و...) وجود دارد.
تجربه شما
اولین نفری باشید که نظر میدهید