شیخ صدوق (رحمه الله) در امالى از رسول اكرم (صلى الله علیه وآله وسلم) در تفسیر «فاتحة الكتاب» روایت مى كند، كه رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) فرمود :
خداى تبارك و تعالى مى فرماید: «فاتحة الكتاب» را میان خودم و بندگانم دو نیمه كردم، نیمه اى از آن من است. و نیمه اى از آن بنده من و آنچه تقاضا كند مى باشد. گاهى بنده گوید:
« بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِـیمِ »، خداى ـ جلّ جلاله ـ فرماید: بنده ام با نامم آغاز كرد و بر من لازم است امورش را تمام كنم و احوال اش را مبارك سازم. چون گوید:
« الحَمدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمِـین »، فرماید: بنده ام ستایشم كرد و دانست هر نعمتى كه دارد از من است و هر بلا از او بر گردد به فضل من است، شما گواه باشید نعمت آخرت را به نعمت دنیایش افزودم و بلاهاى آخرت را همانند بلاهاى دنیا از او برگدانیدم. چون گوید:
الرَّحْمنِ الرَّحِـیمِ »، فرماید: گواهى داد من رحمن و رحیم هستم، گواه باشید كه من بهره ى وافر رحمتم و عطاى شایانم را به او دهم. چون گوید:
« مالِكِ یَومِ الدِّینِ »، فرماید: گواه باشید كه چون اعتراف كرد من مالك روز جزایم حساب اش را آسان كنم و حسنات اش را بپذیرم و از بدكرداریش درگذرم. چون گوید:
« إِیَّاكَ نَعْبُدُ »، فرماید: بنده ام راست گفت تنها مرا مى پرستد گواه باشید كه به او ثواب عبادت اش را بدهم ثوابى كه هر مخالف عبادت او رفته بر او رشك برد. چون گوید:
« وَإِیَّاكَ نَسْتَعِـین »، فرماید: از من كمك خواست و به من پناه آورده گواه باشید كه او را در كارش كمك كنم و در سختى ها به فریادش رَسَم و روز گرفتارى دست اش را بگیرم. چون گوید:
« اِهْدِنَا الصِّراطَ المُستَقِـیمَ »، تا آخر سوره، فرماید: این از بنده ى من است. و بنده ى من هر چه خواهد از آن اوست و براى بنده ام اجابت كردم و آنچه آرزو داشت به او دادم از آنچه ترسید او را آسوده ساختم.