نمیخوام کلیشه ای حرف بزنم ولی فکر نکنم عشق صبح بخیر گفتن و شب بخیر گفتن باشه تو کادو گرفتن و کافه رفتن خلاصه بشه تو خندیدنش غرق شدن و دست تو موهاش کشیدن باشه عشق با اینا ریشه نمیزنه اینا فقط تجربه های قشنگ یه دوست داشتنای کوچه پس کوچه هاس منظورم عشق واقعیه همونی که هیچ چیز مربوط به شخصیتت نمیتونی پیدا کنی ولی دوستش داری دلت نمیاد حتی دست بزنی ولی وجودش سالها حتی ازت دور هم باشه باعث تغییر تو میشه و هیچ وقت تکراری نمیشه به جای خاطره های اینور اونور رفتن حس زندگی بخشیدن رو بهت میده
اصلا هست همچین چیزی؟
