تمام ما انسانها در زندگیمان، باید یک نفر را داشته باشیم، «یک رفیق»
نه از آن رفیقهایی که فصلیاند، یک روز هستند و یک عمر نه، نه از آن رفیقهایی که وقتی زندگیات بهار است کنارت هستند و در زمستان زندگی تنهایت میگذارند ...
نه از آن رفیقهایی که فقط وقتی زندگیشان تاریک میشود به سراغتان میآیند و وقتی زندگیشان پر نور است فراموشتان میکنند، نه، منظورم این رفیقها نیستند ...
رفیقهایی را میگویم که اگر از آسمان سنگ هم ببارد چتر هستند، خندههایت را دوست دارند و در روزهای سخت میتوانی بدون هیچ توضیحی در آغوششان اشک بریزی، آنهایی که بدون قضاوت و سرزنش کنارت میمانند تا روزهای سخت بگذرد، رفیقهایی که بودنشان همیشگیست حتی اگر بعضی از روزها تو همان آدم همیشه نباشی،
رفیقهایی که تو را بلدند و کنارشان خودت هستی، با تمام خوبیها و بدیهایت ...
بگذارید همه چیز در دنیا ناعادلانه تقسیم شود، اما هر آدمی باید یک نفر را داشته باشد! یک رفیق..
