چکار کنم+شات

ان شاالله روزای خوب واسه خودت و بچت در راهه،غصه نخور خداروشکر که مستقلی تا میتونی پس انداز کن واسه خودت و بچت،خواهر من کلا همه چیش خونه ما بود مامانم میگفت پولاتو فقط طلا بخر واسه خودت،اونم طلا خرید که تو‌زندگی بعدیش به دردش خورد

عزیزم به نظر منم تا هنوز رسمی و قانونی جدا نشدی خونه بابات بمون. من به بابا و داداشت حق میدم نگران باشن. اصلا اینجوری خانواده شوهرتم میتونن برا اینکه تو دادگاه بر علیهت بشه برات حرف و حدیث درست کنن. 

باباتم شاید در ظاهر راضی شده باشه ولی احتمالا دیگه نتونسته مقاومت کنه الکی گفته باشه، بقیشو سپرده به داداشت. 

ولی وقتی طلاقت رسمی و قانونی شد حتما مستقل شو، یه خونه نزدیک یکی از اعضای خونوادت یا مثلا اگه آپارتمان میشینن تو همون واحد بگیر و خودت و پسرت راحت زندگی کنین. 

از الانم نگو خونه گیر نمیاد یا جابجایی سخته، وقتی یه زندگی رو تموم کردی جای زندگیتم تغییر کنه خیلی بهتره. جایی که شوهر سابق و خانواده و فامیل ندونن کجاست، که دیگه هیچ مشکل احتمالی برات پیش نیاد. 

اینجوری برا روحیه خودتم بهتره. 

الانم به داداشت بگو فعلا شبا برا خواب تو خونه بابا میمونم ولی بعد از طلاقم خونه جدا میگیرم ، یه اتاق تو خونه پدری به درد من نمیخوره. 

دلم از این داداشا خواست خدا حفظش کنه برات

واقعا؟؟؟

من جات بودم مستقل میشدن سختی داره ولی بهش میارزه خونه پیدا کردن غیر ممکنم نیست اگه یکم تلاش کنی میتونی خونه خوب پیدا کنی

استارتر مستقل بشو...اگه بچه داری شخصیتش خورد میشه...حتما بخاطر بچت باید مستقل زندگی کنی....ولی بقول دوستان کم کم...روزا برو...شبا برا خواب برو خونه پدرت

برادرت نگرانته ولی خونه خودت بمون اعصتبت راحت تره 

عزیزم شما خودت صاحب اختیار زندگیتی طوری رفتار نکن که از حرف یه مرد میترسی اصلا اینکه خونتم نزدیکشه خوب نیست چون به خودشون اجازه میدن هی توی کارات دخالت کنن خونتو ببر یجای مناسب بچتم بذار مهد وقتی میری سرکار

حتما حتما پا فشاری کن و نزار بعد طلاق افسار زندگیت بیوفته دست بقیه...مثلا در کمال احترام برو یه خونه پیش پدرت کرایه کن...دقیقا نزدیکش ولی جدا باش...به بچت بگو گریه زاری کنه بگه من نمیخام وایسم پیش شماها...میخام برم خونه خودمون...تا حریم شخصیتون حفظ شه...وگرنه اینجوری بعد یه مدت مزاحم تلقی میشید و همه حرف بارتون میکنن از جمله مادرت

من خیلی شرایطتو درک میکنم . من بچه نداشتم و میخواستم جدا بشم . فقط خدا میدونه چقد بهم سخت گذشت تا مستقل بشم و بتونم خودم برای زندگیم تصمیم بگیرم . اگر امکانشو داری سعی کن از اول مستقل باشی . خانواده ت میتونن نگرانت باشن و کمکت کنن ولی به هیچ کس اجازه نده برای زندگیت تصمیم بگیره . واسه من ۳ ۴ سال طول کشید تا تونستم مستقل شم و اینو بگم که خیلی خیلی بهم سخت گذشت ولی ارزششو داشت . حرف مردم همیشه هست چه خونه ی پدرت باشی چه دور از اونا 

اگر میخوای مستقل بشی باید جنگ و دعواهارو به جون بخری . خانواده های سنتی و مرد سالار ما تحمل زن مستقلو ندارن متاسفانه 

من برادر ندارم ولی بابام خیلی سنتی بود . اصلا ازم حمایت نکرد برای طلاق . تازه علاوه بر شوهرم باید با بابامم میجنگیدم . چندین بار کتک خوردم جوری که تمام بدنم کبود بود . بهرحال راحت نخواهد بود . استرس جنگ و دعوا و حتی کتکو باید انتظارشو داشته باشی . 

ولی من زمانی خودمو درگیر این مسایل کردم که در خودم توانایی مقابله رو دیدم و پیه همه چی رو به تنم مالیدم