بعدترها
هرگاه زنی در آغوشت بکشد،
در گودی کمرت
دستهایی را خواهد يافت،
که من جا گذاشته ام...
بارها و بارها هم با وسواس زنانه،
پيراهنت را بشويد و اتو کند،
باز هم عطر من در تار و پودش خانه کرده ست!
لبهایت را که ببوسد،
مزه ی گیلاس های درخت حیاط ما را خواهد چشید
که از لبهای من جا مانده...
مرا
از تاریخ بشریت هم حذف کنی،
از خاطر لحظات تو پاک نميشوم!
باور کن...
