علاقه دارید؟
اگه دارید خوشحالید؟ راضی هستین؟
و فارغ از علاقه و اینکه میگین ثمرهی عشقمونه و این صحبتای احساسی، بگین چرا؟
"چرا" بچهدار میشید؟
چرا به سرپرستی قبول نمیکنید؟
من احساس گناه میکنم از اینکه یه آدم دیگه رو صرفاً به خاطر اینکه خودم دوست داشتم به این دنیا بیارم!
با ذهنیت الانم تأکید دارم رو این قضیه که اگه خدایی نکرده ناخواسته باردار شدم، حتی شده خودمو بکشم، میکشم ولی نمیذارم اون پاش به این دنیا باز شه.
*من توی زندگیم سختی نکشیدم. خونوادهی خوبی دارم و محبت و احترام بینشون جریان داره. اتقاق ناگواری هم برام نیفتاده تا این لحظه. (اینا رو گفتم که بدونید به خاطر ترس و مشکلات زندگی نیست که میگم بچهدار شدن رو درست نمیدونم.)
