تفاوت خرج کردن من و دوستم !!!!!!

خوراکی که مورد علاقش هست از قبل بخر با خودت بردار 

میدونی منظورم اینه که بچه از طرفی احساس نکنه هربار هرچی خواست باید بخری، از طرفی به خوراکی مورد علاقش هم رسیده و جشش دنبال دست بقبه نیست 

من گاهی که صبحها بیرون میریم و خوب صبحانه نمیخوره براش لقمه نون پنیر گردو درست میکنم، بعد توراه میگم اینو بخوری موقع بذگشتن برات بستنی میخرم 

یا مثلا براش قمقمه نی دار خریدم مسیولیتش رو به خودش دادم که پر آب کنه برداره باخودش همیشه و اینکارو میکنه 

گاهی یه شیرین زبونی هایی میکنه یا کار خیلی خوبی انجام میده میبرمش بیرون ابمیوه موردعلاقشو میگیرم و تاکید میکنم بابت فلان کارت بوده 

بخدا من براشون همه چی میخرم ولی پسرم خیلی جارو جنجال براه میندازه 

یه وقتاییم خب مقدور نیست اسباب بازی میبینه انقدر گریه میکنه و جیغ 

این کارش اذیتمون میکنه ولی خوراکی هرچیییی بخواد در لحظه فراهمه 

ولی درباره اسباب بازی همیشه نمیتونم براش فراهم کنم اینو باید چی کنم؟؟

خب روش مادرش رو گفتم درسته که بچه رو بدعادت نمیکنه  ولی اشتباه مادرش اینه که با این خانم میره بیرون. وگرنه بچه ای که هر چی توو خیابون خواست بخری متوقع و لجوج بار میان. یه بارنتونی و نشه بخری فکر میکنن دنیا به اخر رسیده. هممون دیدبم بچه های این مدلی توو کوچه خیابون که از گریه کبود میشن که فلان چیزو بخر ولی پدرمادرش نمیتونن

خودت فکر کن 

ببین اگه واسه یه آدم از روز اول زندگیش بهترین چیزا در کسری از ثانیه فراهم شه، بدون اینکه سختی‌ای بکشه، بدون اینکه انتظار بکشه،

میتونه دو روز دیگه تو زندگی شخصیش بنا بر هر دلیلی اگه به مشکل برخورد با وضع معمولی یا رو به پایین کنار بیاد؟

میتونه تو زندگیش درک درستی از اون قشر متوسط رو به پایین جامعه داشته باشه؟ میتونه رفتار درست داشته باشه؟

میتونه اوضاع رو مدیریت کنه و سامون بده؟

بعید میدونم!

چون همچین شخصی فقط اینو یاد گرفته که باید براش فراهم شه حتی بدون اینکه لب تر کنه.

حالا اگه برعکس این بچه رو تربیت کنیم چی میشه؟

مثلاً اگه هرررچی خواست و توقع داشت همونجا فراهم شه براش، با گریه و زاری و ناز و ادا بدونه به دست نمیاد چون خواسته‌ی درست و به جایی نیست به نظرتون اینو یاد نمیگیره که قرار نیست همه چیو داشته باشه؟

یاد نمیگیره خواستن و داشتن هر چیزی دلیل میخواد؟

یاد نمیگیره وقتی نیست، وقتی نمیشه، باید صبر کنه و توقعشو بیاره پایین و همراه و حامی خونه و خونواده بودن رو درک کنه؟

خودا فکر کن به این چیزا و تا دیر نشده رسیدگی کن.

اره وبارهاگفتم اگربچه من بودمیزدم دهنش اما وقتی بااین خانم میره ایشون میخره بچه اون نگاه میکنه بزرگترین گناهه درحق اون بچه

من یه کارگاه فرزند پروری شرکت کردم 

میگفت از پنج تا خواسته ی بچه ،،دو تاشو  سریعا عملی کنید دوتاشو با تاخیر و به یکیش که غیر ضروری تره نه بگید 

نه با دعوا کردن با توضیح دادن که چرا این مورد رو براش فراهم نکردی علتشو توضیح بده براش احساساتش رو درک کن و همدلی کن 

شاید اوایل بازم شلوغ بازی دربیاره 

اما کم کم هم صبر و حوصلش می‌ره بالاهم اینکه در بزرگسالی با نه شنیدن رنجور و عصبی نمیشه ،با این کار قدرت درک بچه قوی میشه 

اینایی که میگم برای زیر پنج ساله

نمیشه گفت اشتباهه یا فقط به تربیت ربط داره

مثلا من بچه بودم یادمه حتی اگه چیزیم دوس داشتم هرگز نمیگفتم حتی پولشم داشتن خانواده یا اگه میدونستم بگم میخرن ولی بازم تو دلم نگه میداشتم 

هر بچه ای یه مدلی هست 

ولی میتونی گاهی بیرون میری هرچیزی رو نخری بازم نمیدونم منم دلم نمیاد بچه ای بهم بگه فلان چیزو میخوام و بگم نه

شاید دوستت خیلی خسیسه! تو نرمالی،میلیونی ک خرج نمیکنی حالا یه پفک بخری براش یا۱۰۰_۲۰۰ تومن بدی یه عروسک چی میشه، من دختر عموم با این که وضعشون بد نیست کلا دوتا لباس زیرداشت! حسرت یه لاک خریدن داشت! این نشد زندگی که،هر چی دارن طلا و خونه میخرن

هیچ کدوم تعادل ندارید شما از اینور بوم افتادی دوستی از اونور

درسته بچه رو نباید حسرت به دل گذاشت ولی باید نه شنیدن هم یاد بگیره