پدرم میگوید:خوش به حال زنها !
خوش بحال تو
بغضت که بگیرد...هوای دلت که ابری باشد....بارانش میگیرد و شاید گریه آرامت کند.
توی گلوی من چیزی حنجره ام را می فشارد و از درون نابودم میکند.
ولی از باران خبری نیست...
از امروز صبح که بیدار شدم هنوز گلویم درد میکند.
خسته تر از آنم که با خوردن آب بغضم را بفرستم پایین...!