از بچگیم تا الان نمیدونم چرا بدون اینکه بخوام حتی کوچکترین تلاشی کنم همه رو جذب خودم میکنم حتی اگه عمدا تصمیم به انزوا هم بگیرم و نخوام پر سرزبون باشم بازم میان دورمو میگیرن یعنی حتی تو خوابگاه که همه میگفتن ایش این دختره مغرور ه ولی بازم میومدن به یه بهونه ای با من صمیمی شن بعدشم که اکیپ شدیم خوشحال بودن از اینکه بالاخره تونستن با من دوست شن! یا میرفتم طبقه ی بالا پیش هم کلاسیم کل سوئیت میگفتن وای دختره هم کلاسته؟ ما ازش خوشمون میاد چقد خوشگله
در حالیکه تو اقوام تو خوابگاه تو دانشگاه محلمون دوستام و آشنا این همه دخترای زیبا میبینم چقدرم خانوم و محترم وخوش برخورد ولی هم نام میان از من تعریف میکنن
انگار راستی راستی مهره ی مار دارم
