سلام بچه ها بزارین قبل از اینکه کل زندگیمو براتون بریزم وسط ازتون یه چیزی بخام اینکه فقط بهم راهکار بدین هی نگین چون سنت کمه نمیفهمی چون سنت کمه درکی از تصمیمات بزرگترا نداری و...
من یه دختر ۱۵ ساله ام...
یه دختر آزاده خواه و دختری که میخاد مستقل باشه.
ولی از شانس بدم یه پدر به شدت تعصبی دارم که حتی نمیزاره برم دم در...
امسال باید میرفتم پایه۹ ولی بابام نزاشت هرچی التماسش کردم اشک ریختم جلوش تهشم اجازه نداد!
دلیلشم که میپرسم میگه حالا من ۲سال بیشتر بزارم بخونی تهش که چی؟شوهر میکنی میری!
میگع بجاش برو کلاس زبان ولی خو تو محله ما کلاسی که به درد بخوره نیس که حداقل بتونم با اون سرمو گرم کنم.
هیچکیم نیس باهاش برم ثبت نام و خلاصه میخاد یجور منو از سر خودش وا کنه.
من دو خاهر دارم که ازم بزرگترن و مجرد!
اوناهم تا پایه هفت و هشت خوندن.
ولی من نمیخام سرنوشتم مث اونا شه.
شاید بهم بگین بلند پرواز، چون هستم.
چون میخام مستقل باشم.
تعریف بی خودی نمیکنم ولی هم من هم خاهرام باهوشیم، اونم خیلی!
پیشنهاد المپیاد ریاضی بهم دادن ولی بابام نزاشت.
حتی نمیزاره به موبایل دست بزنم چه برسه به اینکه بخام بخرم.
رمانویسیم حرف نداره...
علاقه دارم به نوشتن رمان
ولی خو کی و کجا و چطور انتشار بدم؟
وضع مالیمونم خوبه که اگه نبود حداقل میگفتیم بابت اونه ولی نیس.
تنها ی راهکار به ذهنم میرسه اونم ازدواجه.
تو این سن نامزد کردن تو فامیلای ما عادیه نامزد کنم میتونم موبایل دست بگیرم یا شایدم ادامه تحصیل بدم.
ولی از مسئولیتای ازدواج میترسم.
مسخره نکنید چندین ماهه دارم بهش فکر میکنم
ولی اگه صادق باشیم فقط دوسال شاید بتونم تو دوران نامزدی بمونم و بعدش ازدواج! و بعد فوقش یه سال بعدش بقیه ازت توقع دارن بچه بیاری و منم
سنم کمه چیز دیگه ای به ذهنم نمیرسه.
تروخدا راهکار بدین بم بحث ایندمه.
حس میکنم دخترعمه هام که همسن منن از اینکه من نمیرم مدرسه بهم از بالا و با تحقیر نگام میکنن.
این قضیه نگران کننده نیست چون زبونم به اندازه کافی دراز هست و میتونم از خودم دفاع کنم میدونن اگه من درس بخونم از همشون موفق تر میشم.
ولی نمیدونم چرا خدا اینهمه ناهمواری اول کاری گذاشته تو زندگی نکبتی من!
چن وقت پیش کلاس کامپیوتر ثبت نام کردم و میتونم بعد از چندماه مدرک بگیرم خوبه؟
بدرد میخوره؟
جون هرکی دوس دارین یه راهکار بدین بم برای خلاصی از این اوضاع!
همه درای پیش روم بسته نمیدونم چیکا کنم.
کاش حداقل اینقدر خواهان موفقیت نبودم، ولی هستم.
کلی مشکله دیگه دارم تو این خانواده نمیگم اونا بی اهمیتن، نه!
ولی این یکی از همشون برام مهم تره.
سعی کردم خلاصه براتون ماجرا رو تعریف کنم امیدوارم با راهکاراتون بتونین دری رو برام باز کنین اجرتون با خدا باشه.
کساییم که رفتن کلاس کامپیوتر بگن چطوره خوبه یا ن؟
کسی نی؟
با خواهرات دست به یکی کنید مخ باباتونو بزنید درس بخونید
دیگه راهی به ذهنم نرسید
پدرت چکارست؟
بمیرم برات 😕
یاد اهنگ شروین قسمتی که میگفت برای مغز های پوسیده افتادم اخه این چه طرز تفکری که پر شما داره هعی
نمیدونم
ولی بنظرم اصلا برای رهایی از خانواده پدر و خونه پدر ازدواج نکن چون دوتا مسیر میاد پیش روت یا شوهرت ی آدم خوب و با شخصیت و فهمیده میشه ک نه تنها جلوتو نمیگیره بلکه بهت کمک میکنه و به همه خواسته ها میرسی یا دقیقاً برعکسش،و هر چی هم بخوای هی بهت میگه خونه پدر نشد اینجا میخوای فلان کنی و هزارتا حرف ک بهتر میدونی پس ب امید شوهر خوب اصلا ازدواج نکن مگه اینکه مطمئن صددرصد باشی طرف واقعا دوست داره با فرهنگه و براش مهمه ک تو درس بخونی و موفق بشی وگرنه اگه ی آدم بد ذات گیرت بیاد همون گوشی هم نمیذاره دست بگیری مطمئن باش پس فک نکن تا ازدواج کنی همه چیز گل و بلبل میشه
درکت میکنم ولی من جلو بابام وایسادم گفتم من درسمو ادامه میدم هیچوقت یادم نمیره روزایی ک با گریه گذشت سعی کن کامپیوتر ادامه بدی
نه فرار چیه؟!
فرار کسی میکنه که اولا ب اندازه کافی پول داشته باشه بدونه کجا میخواد بره یعنی ی جای امن داشته باشه بعدم اینده ش بدونه تضمینه نه همینجوری الکیه مگه.
بزنی بیرون هزارتا گرگ ریختن کبهت حمله کنن از این لحاظ هیچ جا امن تر از خونه خودتون نیست.
نمیشه ب هیچ نحوی باباتو راضی کنی؟!هیچ راهی نیست؟
بچه ها کلاس کامپیوتر خوبه واقعا نگران سطح درسیمم در اینده ازدواجم کنم شوهرمم بابت این قضیه تحقیرم میکنه متنفرم از تحقیر کردن متنفرم!
