حاجت روایی

شغل  همسر و... زیادبود. همه چی به هم پیچیده بود. هیچ  راه گریزی نبود. 

سلام خواهر جان. من همینو انجام دادم. به آب جوشیده سرد شده. صبح بخونی تا شب از همون استفاده کنید. لازمم نیست در موردش حرفی بزنی. نهایت نهایتش اگر کسی اتفاقی دید. بگو دارم یاسین میخونم به اين آب بخورم یه کم روحیه م خوب شه 

منم تمام اين راهها رو رفتم. خیلیییی هم گره تو کارم بود. اين ختم تموم میشد میرفتم بعدی. فقط مهم ترین چیزی که حالم به نظرم باهاش خوب بود اين بود که مطمعن بودم خدا عادله. مطمعن بودم هر چی سرم میاد نتیجه اشتباهات یا خواسته ها و ناخواسته هام بود. مثلا کسی که دائم داره آهنگ گوش میکنه مخص.وصا آهنگ های غمگین یا با آدم هایی سرو کار داره که دائم سرزنشش میکنه و اونم باورشون میکنه و تلاش لازم رو نداره نمیتونه انتظار داشته باشه همه چی خود بخود درست شه. باید صبر باشه. صبری که همراه با اطمینان باشه از اين که خدا هست و راضی بشی حتی اگر دیر به خواسته ت میرسی. بگی خدایا همین که تونستم باهات حرف بزنم یعنی تو خواستی. چون دعا کردن خودش توفیق میخواد خدا شاهده گاهی از سر خوشی هم نیست ولی میبینم روزم گذشته و میگم خدایا من امروز یه تسبیح صلوات هم نخوندم. من چه بنده ای هستم. من نماز صبحم قضاشده ولی ناراحت نیستم. نکنه ازت دورم. میزنم تو سرم و میفهمم مشکلات برای رشد خودمونه. من خیلی بحران ها داشتم. فوت پدر و مادرم و خیلی چی هاااااااا. فقط نا امید نشدم. به همون چند کلمه ای که با خدا حرف میزدم دلم خوش بود. خیلی سرزنش شدم خیلی هم جلوش وایسادم ولی تهش میومدم تو خلوت میگفتم خدایا من به خوب کسی تکیه کردم. فقط خداجونم قبل از اين که صبرم تموم شه درستش کن. نا امیدم نکن. 

ببین یعنی یه جوری بود من چله برمی‌داشتم نمیدونستم نیت کنم برای کدوم مشکلم آنقدر که همش بزرگ بود برام. بعد از چند سال شاید بگم 7 سال باورت نشه کم کم احساس کردم خدا تو زندگیم جایی پیداکرده برام. بهش فکر میکنم باهاش حرف میزنم حس نزدیک دارم. یعنی یه روز نگاه کردم به خودم گفتم چقدر ازاون آدم خام و بی تجربه ای که بودم و هیچ کس نمیتونست روم حساب کنه دور شدم. و چقدر احساس رضایت از شخصیت خودم بیشتر شده. چقدر آدم ها از هم نشینی باهام راضی آن. خیلی از آدم هایی ک منو زیر سوال میبردن میان به درد و دل و هم نشینی باهام. حرفاشونو راحت میزنن پیشم. تلاش میکنن دور و برم باشن. فقط خود خدا عزت میده. کسی که اين همه با خدا حرف بزنه بوی خدا میگیره به شرط اين که طلبکار نشه. نگه خدایا خواسته مو ندادی نمیخوام. بفهمه از کی و از کجاست و قراره کجا بره. بفهمه اين دنيا محل گذره. هیچیش موندنی نیست و اون ک میمونه خداست. خود خداست. من فهمیدم اين دنيا با گرفتاری ها عجین شده. اول که به خاطر ظاهر نبودن امام زمان عزیزمون هست. و نارضایتی های ما بخاطر خاصیت سیری ناپذیری ما. من دیدم به هل خواسته ای میرسم یه چی جایگزینش میشه. یه راهی که تونستم باهاش آروم بگیرم اين بود که وقتی چیزی از خدا میخوام یادم بیاد بعضی چیزهایی که قبلا داشتم گاهی باعث آزارم بود پس ناسپاس میشدم. حالا میگم خدایا من بهت اطمینان دارم. میدونم دارم به کی می‌سپارم. من فلان چیزو میخوام و تو آینده شو میدونی اگر برام خیره بهم بده زودتر اگر ندادی خم بازم شکر. ولی چون ممکنه کم صبری کنم خودت حس رضایت رو بهم بده. و تنها چیزی که آرامش میده به آدم رضایت از هر چیزیه که داری. بزرگترین نعمت همینه. که اون حس سیری ناپذیریتو کم کنی و راضی بشی. 

من 7سال آرزوی شفای مادرم کردم که سکته کرده بود و نیمه بدنش فلج بود. بعد از 7 سال پدرم ایست قلبی کرد چون دکترا مادرم و جواب کردن. و سال بعدش خودم مادرم. و... مشکلات بعدش از فوت اين ها برام سخت تر بود و نمیخوام بگم. اما خدا حس رضایت رو بهم داد. تو تمام دعاهام. و یواش یواش بهم نظر کرد. 

امتحان نکردم ولی چون برای محبت هست گمونم جواب بده. 

خوبی از خودتونه 

هستیم خواهر 

کاری داشتی بگو اگه ازم بر بیاد هستم