عزیزم بچه تا چیزی رو نبینه انجام نمیده شما داری بهش آموزش میدی که وقتی یکی میفته دو تا واکنش میتونه داشته باشه یا بگه وای چی شد یا بخنده دقیقا افراط و تفریط در حالیکه یه حد وسطی این وسط وجود داره به اسم نگاه امن و تایید
که توش این حس باشه که پسرم افتادی ؟ حتی کلام هم نباشه
همین مگه غیر از افتادن اتفاق دیگه ای پیش اومده ؟ وای چی شده نداره خنده هم نداره
شما اگر از اول وای چی شد نمیگفتی الان گریه هم نمیکرد پا میشد راهشو میرفت
تا زمانی که دوباره براش جا بندازی که وقتی میفته میتونه بدون گریه بلند بشه باید گریه هاشو تحمل کنی
گریه کرد بشین کنارش بغلش کن و نیاز پشت گریه ش رو ببین چیه شاید توجه میخواد توجه رو بهش بده
یه پایه و اساس برای رفتار هات باهاش داشته باش اون هم همدلی و شناختن نیاز پشت حرکتش باشه
همدلی یعنی من نیاز تو رو میفهمم و درک میکنم
همدلی به این معنی نیست که کارت رو قبول دارم فقط یعنی درک میکنم و میفهمم
باید احساس بچه رو به رسمیت بشناسی نه اینکه تغییر شکلش بدی
به شدت توصیه میکنم مطالعه ت رو در زمینه فرزندت بالا ببری وگرنه اختلال های جدی براش به وجود میاری همین واکنش های شما میتونه ریشه سادیسمی و دگرآزار شدن بچه رو توش پرورش بده درحالیکه این بچه بی نوا فقط داره هر چیزی که دیده رو تقلید میکنه