هی روزا سخت تر میگذره با چه ذوقی رفتم دانشگاه با چه ذوقی خوشحال بودم ازاینکه به عشقم رسیدم
با چه ذوقی بله گفتن و منتظر عروسی بودن و....روزام تو دپ ترین حالت ممکن میگذره اون از بابام که گذاشته رفته یه زنگ نمیزنه اون از مامانم که همش مریضه و نباشه ام توقع داره همه کارارو من بکنم اون از خودخواهی این زن و شوهر و دعواهای الکیشون اون از شوهرم که وقتی نیست یا وقتی پیشمه انقد توروز خسته میشم که زود خوابم میبرع و دلخوریاش خسته شدم بخدا بیشترین فکر این روزام رو خودکشی کردن میگذره😔
