بسم الله الرحمان الرحیم.
وسعت رحمت و وفور مغفرت الهی،
درباره رحمت حق، روايات بسيار مهمی در كتابهای با ارزش حديث وارد شده است:
امام علی عليه السلام میفرمايد:
«مَا كَانَ اللّاهُ لِيَفْتَحَ عَلَی عَبْدٍ بَابَ الشُّكْرِ وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ وَلا لِيَفْتَحَ عَلَی عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الإِجَابَةِ وَلا لِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ».
نهج البلاغة: حكمت 435.
«خدا بر اين نيست كه درب شكر را به روی عبد باز كند و درب افزون شدن نعمت را بر او ببندد، و بر اين نيست كه درب دعا را باز كند و درب اجابت را بر وی ببندد، و بر اين نيست كه درب توبه را باز كند و درب آمرزش را به روی او ببندد».
از امام باقر عليه السلام روايت شده است:
لَا وَاللّاهِ مَا أَرادَ اللّاهُ مِنَ النَّاسِ إِلَّا خَصْلَتَيْنِ: انْ يُقِرُّو لَهُ بِالنِّعَمِ فَيَزِيدَهُم، وَبِالذُّنُوبِ فَيَغْفِرَها لَهُمْ
به خدا سوگند خدا، از مردم جز دو خصلت نمی خواهد: به نعمتهايش اقرار كنند تا بر آنان بيفزايد، و به گناهان اعتراف نمايند تا بر آنان ببخشايد.
الكافی: 2/ 426، باب الاعتراف بالذنوب، حديث 2؛ ميزان الحكمة: 2/ 642، باب التوبة، حديث 2153.
از رسول خدا صلی الله عليه و آله روايت شده است:
مَن تَابَ، تَابَ اللّاهُ عَلَيْهِ وَامِرَتْ جَوارِحُهُ انْ تَسْتُرَ عَلَيْهِ، وَبِقاعُ الأَرْضِ أَنْ تَكْتُمَ عَلَيْهِ، وَأُنْسِيَتِ الحَفَظَةُ مَا كانَتْ تَكْتُب عَلَيْهِ.
كسی كه توبه كند، خدا توبه اش را میپذيرد و به اعضايش فرمان میرسد كه گناهانش را بر او پوشيده دارند، و به قطعه های زمين امر میشود كه گناهانش را بر او كتمان كنند، و آنچه را كاتبان عمل در پرونده اش نوشته اند از يادآنان میبرند.
ثواب الأعمال: 179؛ بحار الأنوار: 6/ 28، باب 20، حديث 32.
«معاوية بن وهب» میگويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم فرمود:
إِذَا تَابَ العَبدُ المُؤمِنُ تَوبَةً نَصوحاً احَبَّهُ اللّاهُ فَسَتَرَ عَلَيْهِ فِی الدُّنْيا وَالآخِرَةِ. قُلتُ:
فَكَيْفَ يَسْتُرُ عَلَيْهِ؟ قَالَ: يُنْسِی مَلَكَيْهِ مَا كَتَبا عَلَيْهِ مِنَ الذُّنوبِ... فَيَلْقَی اللّاهَ حِينَ يَلْقاهُ وَلَيسَ شَیْ ءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِشَیْ ءٍ مِنَ الذُّنوبِ.
هنگامی كه بنده مؤمن توبه خالص میكند، خدا به او محبّت میورزد، پس در دنيا و آخرت بر او میپوشاند. گفتم: چگونه بر او میپوشاند؟ فرمود: آنچه را از گناهان دو فرشته نويسنده بر او نوشته اند از ياد آنان میبرد، پس هنگامی كه خدا را ملاقات میكند، چيزی كه به اندكی از گناهانش گواهی دهد وجود نخواهد داشت.
الكافی: 2/ 430، باب التوبة، حديث 1؛ بحار الأنوار: 6/ 28، باب 20، حديث 31.
منبع: شرح دعای کمیل علامه حسین انصاریان.
جلوه هایی از رحمت و مهربانی واسعه الهی:
https://www.ninisite.com/discussion/topic/7657611