یک پسر 4/5 ساله دارم . که بسیار مهربون و آرومه . اینو نه بخاطر اینکه مادرش هستم بگم بلکه حقیقتا اینطوریه . فوق العاده منصفه . اصلا کسی رو آزار نمیده . و همیشه با بقیه بچه ها با مدارا و انعطاف بازی میکنه . اما وقتی شاهد بازیش با بقیه بچه ها میشم خیلی اذیت میشم . چون اصلا اهل دعوا و مقاومت نیست . مثلا اگر بچه ای سرش داد بزنه سکوت میکنه و هیچی نمیگه . بعضی وقتها من بهش میگم داد زدن کاره بدیه ولی وقتی کسی سرت داد زد شما هم بهش تذکر بده ولی مثل یه آدم بالغ میگه نه من نمیخوام داد بزنم . دوستم عصبانی شد داد زد - یا بعضی وقتها میبینم دوستش داره مسخره اش میکنه . خودشم بعضی وقتها عصبی میشه از این کار ولی عکس العملی نشون نمیده و به بازی ادامه میده . من جیگرم ریش ریش میشه . مظلوم نیستا ولی نسبت به بدخلقی بقیه بچه ها ساکته . مثلا دیروز با بچه های همسایه داشت بازی میکرد اذیتش میکرد به حدی که خودشم کلافه بود . من هم چند بار به بچه ها تذکر دادم و گفتم بچه ها یطوری بازی کنید همتون خوشحال باشید و همدیگرو ناراحت نکنید . اونا بازیگوشی میکردن و گوش نمیکردن و کاره بدشون رو تکرار میکردن . اما من بقدری ناراحت شدم که بزور بردمش خونه و پسرم گریه کرد و بهم گفت چرا منو آوردی خونه . گفتم مادر جون داشتن اذیتت میکردن . خودشم قبول داشت اذیت می شد ولی اشک میریخت . اونقدر حالم بد شد که نگو . . .
بهم نگید توی دعوای بچه ها نباید دخالت کرد چون من واقعا اینکارو نمیکنم ولی سعی میکنم دورادور مراقب باشم چون بهرحال بچه هستند دیگه
و من اصلا هیچ کدوم از بچه ها رو مقصر نمیدونم
میخوام روی خودم کار کنم و دارم فکر میکنم آیا طرز فکر من اشتباهه و بچه ها باید اینطوری باشند یا اینکه من درست فکر میکنم . و اگر درسته فکر میکنم چیکار کنم ؟
البته برنامه اشو دارم یک مشاور خوب برم ولی در حال حاضر ذهنم خیلی مشغول بود و خواستم با شما در میون بزارم
