حالم بده نمیتونم هم با هیچکس درمیون بذارم
احساس میکنم هیچکس و ندارم ، تنهای بدبختم .
پدر و مادرم که فقط برادرام و می بینن ، من و خواهرم آدم نیستیم
هر روز هم علارغم زحمتی که برای اطرافیانت میکشی ، فقط این حرف و میشنوی که « تو هیچ کاری نکردی »
همه هم چپ و راست بهم تیکه میندازن
من واقعا خسته ام
هم خانواده خودم هم خانواده همسرم.
کاش میشد رفت دکتر
و گفت :« برام مرگ و تجویز کن»
به کی بگم دردم و که منو بفهمه
