نمیدونم چرا اینطوره حس میکنم دوسم نداره
ی ساله ازدواج کردیم ولی اصلا حرف محبت امیزی نمیزنه همش در حال ایراد گرفتنه
تاحالا نشده یبار باهاش درد دل کنم چون انتقاد پذیر نیست دعوا راه میندازه
کلی تحقیرم میکنه بعد میگه تقصیر خودته
دل مرده شدم
همیشه ازم ناراضیه
مشاوره برو
میدونی چرا چون اولویت اولش تونیستی شوهر منم همینه موقع تنهایی و بی کسی و بدبختیاش یاد من میفته ولی وقتی خانوادش باشن منی وجود نداره انگار مجرده اول اونا بعد شاید من این مدل زندگی کردن خود مرگه مخصوصا واسه کسی که چاره این جز تحمل و آویزون بودن نداشته باشه شرایطتش بد باشه بی پشتوانه و بیچاره باشه
من نمیتونم نرم چون خیلی نیازام دست اونه مخصوصا مالی خیلی دلم میخاد از زندگیم بندازمش بیرون نمیشه شرایطتش نیست در عین حال که مجبورم زندگی کنم باید اویزونش باشم نازشم بکشم و چاپلوسی کنم که فقط بین بد و بدتر زندگیم تو شرایط بد زندگی کنم یعنی مرگ صدبار از این زندگی بهتره
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
تاپیک های به روز شده
18 ثانیه پیش
22 ثانیه پیش
22 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز