سلام
دردودل...
من خیلی تنهام و خسته
دلم گرفته
دلم میخواد با یکی حرف بزنم
حتی یه شمع نیست روشن کنم
شوهر آشغال بی معرفتم
از وقتی بچه اومده کاری باهام نداره
ب بهونه بچه جاشوجدا کرده ازم
نه حرفی
ن گردشی
ن خواسته ای
سرش تو گوشی و کارای خودشه
دگه احساس میکنم دوسش ندارم
کاش اصلا نباشه خونه
وقتی هست از بی محلی هاش حالم بده
این چند روز تعطیلی همش دعوامون شد
اه چقد بد گذشت
من نه راه پیش دارم نه پس
هیچ آدم فهمیده ای هم دورم نیس مشکلاتم بهش بگم
شما بگین چکار کنم
من باید حالم خوب باشه ب بچه برسن
یه ماهی هست رژیم وورزش گرفتم
داشتم ب خودم فک میکردم
دوباره حالم بده
انگیزمو از دست دادم
دست و دلم ب کاری نمیره
دلم برای بچه میسوزه
وگرنه خودم خلاص میکردم
از دست همشون راحت میشدم
این چ زندگیه
لعنت ب من
لعنت ب این انتخابم....
