نفری یه شعر زیبا بزارید
دیدمجنوو را یکی صحرا نورد. درمیان بادیه بنشته فرد. صفحه اش ازخاک انگشتش قلم. نام لیلی می‌نویسد دم به دم. گفتنش مجنون عاشق چیست این. به که نامه نویس کیست این. گفت ذکریا لیلی میکنم. سینه خودراتسلی میکنم. گرمیسرنیست من را کام عشق بازی میکنم بانام او
خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه های بست
ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست
ای درد توام درمان در بستر ناکامی
ای یاد توام مونس در گوشه ی تنهایی
در دایره ی قسمت ما نقطه ی تسلیمیم
حکم آنچه تو فرمایی
لطف آنچه تو اندیشی
دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
دانی که را سزد صفت پاکی آن کاو وجود پاک نیالاید
چرا برای من فقط خیلی خوب
