کسی اینجا هست مثل من پدرشو تو سن کم از دست داده باشه ؟
۴ سال پیش پدرم بعد از ۷سال تحمل سرطان فوت کرد..وقتی از دستش دادم ۱۳ سالم بود
آخرین روزی که دیدمش ماه رمضون خرداد ۹۷ بود امتحان زبان داشتم صبح وقتی بیدار شدم حالش بد شد خودش بهم گفت که داره میمیره بعد مامانمو خبر کردم و ...بعد ۲ روز که تو بیمارستان بیهوش بود فوت کرد ،
خانواده ی خوبی نداشت ولی خودش خیلی خوب مهربون بود ... خانوادش جنازشو بردن روستاشون ما هرچی التماس کردیم که تهران بمونه گوش نکردن
جوابمونو با توهین و فحاشی و دعوا دادن
بعدم با طلبکاری گفتن شماها کشتینش یعنی منو و مامانم ... بعد مادر پدرم خودش توی خونه ی برادر پدرم روسری رنگی سرش کرده بود داشت سبزی پاک میکرد بعد تا مارو دید خودشو به غش کردن زد و بعدم مارو با وقاحت تمام از خونه اشون پرت کردن بیرون ...
بابام وصیت نامه ایی ام نداشت
من فقط کلا ۳ بار تونستم تو این ۴ سال برم سر قبر پدرم که یک دفعه اشم تشییع جنازه بود
منو و مادرم الان تنها زندگی میکنیم توی خونه ایی که هنوز به اسم پدرمه البته کاراش داره درست میشه ولی خیلی دنگ و فنگ داره و.....البته با خانواده مادریم ارتباطمون خوبه
ولی خب سخته واقعا
مخصوصا اوایلش چون من تازه وارد سن بلوغ شده بودم ۱۳ سالم بود و دچار شک عصبی شدم و اصلا زیاد گریه نمی کردم
و بعد افسردگی خیلی شدیدی گرفتم و...
و هنوزم که هنوزه یاد مرگ پدرم و روزای مریضیش می افتم استرس میگیرم
یه جورایی فوبیا و ترس از مرگ و مریضی از دست دادن دارم
خودم یا مامانم اگه مریض شیم یا جاییمون درد بگیره همش استرس میگیرم و دچار وسواس فکری میشم
گاهی وقتا هم دلتنگش میشم اون اوایلش که روز و شبم گریه بود
ولی الان گاهی وقتا جای خالیش واقعا حس میشه...
