حس میکنم همیشه یه ادم طرد شده بودم و هستم.
از بچگیم نتونستم دوست خوب پیدا کنم الانم از خانواده همسرم دور هستم. میدونم ته دلشون واقعن دوستم ندارن. الان همه دور هم هستن من نمیتونم برم پیششون.
دخترمم مثل خودم داره میشه و این بدترین حسه فکر کنم. البته مشکلات دیگه هم دارم ولی در حال حاضر این حس خیلی همراهمه
ازخدا بخوا پیش همه محبوب وعزیز شی
اول خودت خودتو دوست داشته باش بقیش خودش درست میشه
منم الان اومد سایت دلم باز بشه. مامانم همش میگه من داداشتو دوس دارم این حرفا منم حسادت نمیکنما ولی خوب ادم دلش میگیره از صبح تا شب مث سگ کار کنم بعد میگه تو ک هیچ کاری نمیکنی.
حالا خ نه بگه فدای سرم چند شب پیش تو مهمونی گفت خوب من 19 سالمه
همه میگن مجردی بهترین دوران زندگیه ولی واسه من جز غم و درد نبوده
ن میزارن جایی برم ن هیچی بعدم همش انتظار دارن بهترین نتیحه ببینن
ترکیدم گفتم کتاب تست بخرین واسه خودشون نذاشتن
امسال ک رفتم کنکور دادم خراب کردم طلبکار بودن ک چرا نخوحدی. من ن تست زدم ن هیچی.خسته شدم بخدااا
گاهی وقتا زندگی خیلی دارکه
خودتو دوست داشته باش به مرور همه رفتارشون عوض میشه عزیزم
