از جهاتی خوشحالم که جدا شدم و قابل گفتن نیست علتش و نوع خوشحالیم و هم گاهی ناراحت میشم بابت شکستی که خوردم چه روحی و احساسی و چه مالی.
صبحها که بیدار میشم یه حسی بین غم و شادی دارم ، نمیدونم این احساس تا کی با من باقی میمونه ، فقط بلاتکلیفی بدیه .
شاید اون مقصرِ حالِ الان منه ، شایدم خودم دیگه دلم نمیخواد به کسی اعتماد کنم . ولی شدم یه آدم دیگه .
دوس دارم نظرات آدمهایی که مثه من ، جدا شدن و تنها یا با فرزندشون دارن زندگی میکنن رو بدونم 🙏
