فرض کنید الان سال ۱۴۳۰ یا ۱۴۴۰ شده...
ما احتمالا کهنسال یا ناتوان هستیم، داروهایمان به سه دسته، پس از صبحانه، ناهار و شام تقسیم شده و فرزندانمان دیگر در خانه نیستند و رفتهاند سر زندگی خودشان.
از تمام آرزوهای جوانی فقط چند "ایکاش" مانده و زندگی خلاصه میشود در عکسهایی که گهگاهی نگاهشان میکنیم و خاطراتشان از جلوی چشمانمان که دیدشان تار شده میگذرند.
دیگر پدر و مادری نیست که آخر هفته مهمانشان باشیم یا دعوتشان کنیم. خانه پدری، مدتهاست فروخته شده.
عمه یا خاله یا دوستی که میخواستیم یک بار در سال به او سر بزنیم مدتهاست فوت شدهاند.
دوچرخه کودکیِ بچهمون که قرار بود یک بار برای دوچرخه سواری ببریمش پارک، گوشه دیوار حیاط کِز کرده.....
غم انگیز است اگر در سن پیری، ما بمانیم و انبوهی از کارهایی که دلمان میخواهد انجام بدهیم، ولی افسوس که دیگر نمیتوانیم.
خب برگردیم به روزهای آغاز سال ۱۴۰۱
هنوز آن ۳۰-۴۰ سال فرا نرسیده و فرصت داریم، اما نمیدانیم زمان باقیمانده کی بهسر میآید.....
پس از امروز:
هیچ وقت از محبت به همسرمان یا عزیزانمان خجالت نکشیم، روزی خواهد رسید که یا ما نیستم یا او.
هیچگاه روی هیچ ذوق و خواسته معقول فرزندمان پا نگذاریم، او بزرگ خواهد شد و دیگر برای جبران فرصتی نیست.
اگر دوستمان برای تولدش یا عروسی فرزندش یا مجلسی ما را دعوت کرد، حتما برویم، شاید هیچ وقت دوباره مجلسی نگرفت.
اگر کسی از بستگان نزدیک شما فوت کرد، سعی کنید برای تشییع جنازه و خاکسپاری او بروید، خیلی مهم و موثر است، ضمن اینکه کسانی را برای آخرین بار در آنجا خواهید دید.
-اگر به در خانه دوستتان رفتید و پدر یا مادر کهنسالی دارد، شاید دیگر آنها را ندیدید.از او بخواهید تا سلام و علیکی با آنها داشته باشید و به آنها بگویید شما بزرگترها برکت زندگی ما هستید و برای ما دعا کنید.
- هیچگاه به خاطر بگومگوهای بیارزش خانوادگی یا سیاسی، رابطهمان را با فرزند یا پدر و مادرمان و یا خواهر برادرمان یا دوستمان قطع نکنیم؛ وقتهایی رو یادمون بیاریم که زنگ تلفن به صدا درآمده و داغی بر دلمان گذاشته.
- درِ خانه را همیشه باز بگذاریم و سفره را همواره پهن نگه داریم، روزی خواهد رسید که خانه هم خلوت باشد. که ناتوان شویم و اصلا سفرهای در کار نباشد!
-اگر مسافرتی را دوست داریم، برویم.
مهمانی بگیریم.
مهمان شویم.
گریه کنیم.
بخندیم.
سینما برویم.
آواز بخوانیم.
بخریم.
بفروشیم.
محبت کنیم.
ورزش کنیم.
نقاشی بکشیم.
کتاب بخوانیم.
درس بخوانیم.
به معنویات اهمیت دهیم؛ همین ها است که برای ما میماند.
هر کار درستی را در هنگامی که باید انجام بدهیم، انجام دهیم.
دنیا بسیار ناپایدار است. وفا هم ندارد، دنیا، سرگرمی و بازیچهای بیش نیست؛ دنیا یک مسافرخانه بین راهی است که ما هیچگاه صاحب آن نخواهیم شد.
کمکم سوی چشمانت، توان پاهایت، شیرینی زبانت، زیبایی چهرهات گرفته میشود.
هیچ کس مراقبِ ما نخواهد بود، مگر خودِ ما.
بخندیم و از زندگی در هر شرایطی لذت ببریم.
هوایِ هم را داشته باشیم و گذشت کنیم،
بگذاریم رانندگان زرنگ در خیابان، از ما جلو بزنند.
شاد باشیم و بیاموزیم که لبخند و شادی را از هم دریغ نکنیم. با ارزوی سلامتی وموفقیت.
