من خیلی بدبختم توتاپیکام هست بیست سالمه مجردم تو یه خانواده بد دهن و عقده ای بزرگ شدم با وضع مالی بشدت و بی محبتی پدر و مادر و طلاق پدر و مادر نمیدونم چیکار کنم خودمو بکشم فرار کنم یا شوهر کنم شرایط هیچ کدومشون ندارم
از خودکشی میترسم بدبخت بدنیا اومدم حالا اون دنیا هم باید جواب بدم
بهم گفت ببین الان ناراحتی درک میکنم!
هممون تو زندگیمون یه روزایی رو داشتیم که گفتیم این دیگه آخر خطه..
ولی میبینی؟
هنوز اینجاییم! زنده ایم؛ بعد از اون اتفاق حتما بیرون رفتیم،خندیدیم! شاید یادش بیفتیم و تمام وجودمون درد بگیره ولی ازش گذشتیم! یادت بیار روزایی که فک میکردی این دیگه آخرشه ولی باز بلند شدی؛شکستی ولی بازم خودت دست خودتو گرفتی!الانم من اینجام تا بهت بگم: درسته آدم نمیتونه فراموش کنه ولی یادت باشه که تو چیزایی رو پشت سر گذاشتی که خیلیا نمیتونستن ازش عبور کنن!جوری لبخند زدی و به کسی از حالت نگفتی که خیلیا تو شادی هاشونم اینجوری نخندیدن! خواستم بهت یادآور شم که تو یه روح بزرگ و جنگنده داری رفیق و تا نرسیدی تسلیم سختیای دنیا شی:)
