این تاپیک از یادداشت های منه.و
❌ عمومی نیست.
رفتار مادر و پدر و اطرافیانی که باهاشون رفت و آمد میکنی خیلی تاثیر زیادی در شخصیت بچه داره.
در ابتدا نمیدونه اصلا دوست دارم و بدم میاد یعنی چی؟
آرزو و رویا و هدف یعنی چی؟
روابط فامیلی یعنی چی؟
...
و وقتی مادر پشت تلفن.توی مهمونی وقتی فرزندش کنارش نشسته و یکسری حرف ها زده میشه.چهمادر و چه پدر.
رفتار پدر با مادر رفتار پدر با فامیل مادر و عکس این قضیه..
باعث شکل گیری شخصیت میشه.
شاید خیلی دیده باشین کودکی که اصلا کودک نیست و رفتار بزرگسال داره.
کودکی که فقط فیلم بزرگسال میبینه و اصلا به برنامه کودک علاقه نداره.
کودکی که از بچگی در مورد مانیکور و آرایش بیشتر اطلاع داره و کلا وسایلی مربوط به بزرگسال.
کودکی که دوستاش از خودش خیلی سنشون بیشتره.
کودکی که توی زندگی بزرگسال دخالت میکنه و حتی متلک میگه.
حالا به شخصیت مادر و پدر که نگاه کنی
میبینی که به راحتی برای مثال وقتی مادر با کسی از دوست یا فامیل دچار درگیری میشه.بچه خودشو تو این جریان دخالت میده.پشت سر فامیل جلوی بچه حرف میزنن.
یعنی میگه حق نداری بری به عمه سلام کنی هاا.
عمه رو دیدی سرتو برگردون.
برو به عمه بگو چرا دامادت نیومده.مشکلی با دخترت داره؟
یا تو خونه جلوی بچه غیبت میکنه و راحت حرف میزنن.
یا اینکه جلوی بچه در مورد خود بچه.دوست داشتن و دوست نداشتن هاشو میگن.
این غذارو دوست نداره.
اینکارو دوست نداره.
دوست نداره با این افراد رفت و آمد کنه...
در واقع این رفتارهای مادر و پدره که به بچه تلقین شده.و از اونا یاد گرفته.
وگرنه بچه فوقش مریض بشه بره دکتر.
و دکتر رفتارش خوب باشه.وحس خوبی بوجود بیاره.
میدونه کار چیه؟کنکور چیه؟رشته تحصیلی چیه؟
پس برای چی وقتی ازش میپرسن میخوایی چیکاره بشی میگن خانوم دکتر؟
بعضی وقتا والدین وقتی بچه به یک سنی رسید ناراحتن که چرا اینجوری بزرگ شد.
چرا این رفتارو داره.
از کی یاد گرفته؟
و دوست دارن این رفتارهارو ربط بدن به مدرسه و دوستای بچه.
ولی در واقع اگه یه حساب کتاب ساده انجام بدی
میبینی تا اون سن بیشتر ساعت هایی که بچه کنار خانوادش یا اون افرادی که بچه بهش به عنوان پرستار و.... سپرده شده بیشتر از زمان کوتاه هشت ساعت مدرسه و ۲ساعت با دوستاش گذرونده.بوده.
پس چون.
چون پس.
بله اینجوریاس..
