آدما همیشه منتظرن، منتظر یه اتفاق، یه روز، گاهی هم یه آدم. امّا کسی نمیدونه، ممکنه اون اتفاق، اون روز یا اون آدم هیچوقت از راه نرسه. فقط تنها چیزی که میدونیم اینه که آدم تو انتظار، ذره ذره خودشو از دست میده...
ما توبه شکستیم ولی دل نشکستیم :)................فاجعه اونجاست که یه نفرو به همه دنیا و آدماش ترجیح میدی ، بعد همون یه نفر ساده ترین چیزها رو به تو ترجیح میده!به قول شاعر : وای بر من، تو همانی که امیدم بودی؟!