پرسید: اندوهِ دوری را چه تسکین است؟
گفتم: خیال
«دل آزاد به پرواز خیالت خوش باد» آدمی تواند جهانی سازد نه از آب و خاک؛ بل از رؤیا و خیال بعید را قریب کند و نزدیک را دور.
«روز و شب از خیالت با دل خویش دارم کنجی و گفتگوئی» و شیدایان به بالِ خیال پرواز کنند به آسمانِ سرزمینِ معشوق.