اینهمه هواشو دارم ، پدرش که نیست ، رفته شهرستان چپیده خونه ی پدرش ، به بهانه ی کار ، با دخترم تنها زندگی میکنم
تا الان که همش تو دریا بود و رو کشتی ، الانم بعد ده سال رفته اداره ی کشتیرانی ، تو شهرستانی که پدرش اینا اونجان ، مارو هم نمیبره پیش خودش! دخترم عملا بدون حضور و محبت پدرش بزرگ شده ! برای اینکه احساس کمبود نکنه خیلی هواشو دارم ، مرتب میبرمش بیرون ، تفریح ، مسافرت ، شهربازی ، پارک ، رستوران ، کافی شاپ، خرید ، کلاسای مختلف، حتی شده پول کم آوردم، بخاطرش طلاهامو فروختم که خواسته هاشو تامین کنم، کلاسای مختلف ثبت نامش میکنم، بهترین مدرسه ، بهترین لباسا، اینهمه محبتش میکنم، میبوسم، بغلش میکنم و.....البته حواسم به تربیت و ادبش هم هست ' ولی خیلی بی ادبانه و گستاخانه رفتار میکنه بعضا ، جواب میده، زبون درازی میکنه ، همش میگه خوشبحال دیگران مادرشون اِله،بِله، بی ادبانه حرف میزنه و رفتار میکنه ، اصلا داغون میشم ،هشت سالشه ، نمیدونم سن لجبازیشه یا ظرفیت محبت نداره! چون وقتی قیافه میگیرم براش قشنگ میشینه سره جاش
و پدرش رو که حتی زنگ هم نمیزنه بهش ، وقتی میبینه بغض میکنه و احترامشو داره
