خیلی آدم تنهاییم
خواهر و برادر ندارم هیچ دوستیم ندارم
کلا فکر نمیکنم تو زندگیم کسی منو بیشتر از همه دوست داشته باشه و براش مهم باشم.
مادرم یه دوستی داره، اونو خیلی خیلی بیشتر من و پدرم دوست داره زنه بیوَس هیچیم نداره مادرم هر چی پول داشتیم برداشت واسه اون یه خونه گرفت. چند روز پیشم گیتار منو بزور فروخت تا واسه اون یه گوشی بگیره،
همیشه هم پیش اونه هیچوقت پیش ما نیست شاید هر سه روز به ما یه سر بزنه و سریع بره ۷ سالی هس منوال زندگی ما همینه خیلی ناراحتم تو زندگی که مادرت یه آدم غریبرو به تو ترجیح بده دیگه از دیگران نمیشه انتظار داشت. پدرمم ۸ صبح میره سرکار ۱۱ شب میاد خونه دلم میخواس یجوری میتونستم از همشون جدا شم هیچکدومشون منو نمیخوان حس یه موجود اضافی بی مصرفو دارم، همه حداقل یکیو دارن که بیشتر از همه دوستشون داشته باشه ولی من نه! ))):
تمام امیدم اینه که دانشگاه یه شهر دیگه قبول شم و برای همیشه بتونم ترکشون کنم اینا منو تبدیل کردن به یه موجود بی اعتماد بنفس و ضعیف و تنها که اصلا قدرت برقراری ارتباط با هیچکسو ندارم.
دوستان میدونم از دست شماها کاری برنمیاد و براتون اهمیتی نداره فقط میخواستم یکم دلم خالی شه امشب زیاد سنگینی می کرد.
