هفت ساله متاهلم با عشق ازدواج کردم بدون ذره ای عقل و الان هیچ عشقی برام نمونده و کلی پشیمونی. چن روزه خیلی ذهنم درگیر ده سال پیش شده که ی موردی که پسر خوب و معقولی بود بهم گفت علاقه داره بهم ولی من از سر غرور و لجبازی گفتم قصد ازدواج ندارم چن وقت بعدم گفتم حسی بهت ندارم اما همش منتظر بودم بیاد خواستگاری ولی نیومد و کلی هم دلخوری بینمون پیش اومد الان همش فک میکنم اشتباه از من بود که از خودم روندمش خیلی مورد مناسبی بود و واقعا منو دوس داشت اون موقع فک میکردم شرایط ازدواجو نداشتم ولی باید بهش میگفتم که چی میخوام و چرا میگم قصد ندارم شاید... مثل خوره این فکرا افتاده تو سرم دارم دیوونه میشم که اگه غرور و لجبازی و بچه بازی نبود شایدالان کنارش خوشبخت تر بودم.همش دنبال ی خبری ازش هستم ولی نمیدونم برا چی اصن. میدونم گذشته ها گذشته اصن نمیدونم بعد ده سال چرا این فکرا اومد سراغم. چطور از این فکرا راحت بشم؟
این کارت خیانته
ب این فکر کن ک اکثر مرد ها مثل هم هستن..ب.ا اون هم زندگی میکردی بدی هاشو میدیدی...
گذشته دیگه !
نمیشه کاریش کرد بهش فک نکن
ب چسب ب شوهرت سعی کن از نو بسازی زندگی تو و دوباره بهش علاقه پیدا کنی
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
