ببین اینو

خلاصه بگم زندگیمو .دختر شادی بودم بدون غم خاصی تا ۱۴سالگی تو یه جای کوچیک همه از نظر مالی هم سطح بودن زندگی میکردم.۱۴سالگی مجبور شدم برم یه مدرسه ی تیزهوشان و ازونجا برم .اونجا دخترای پولدارتر از من بودن من آدمای پولدار اصلا ندیده بودم تا اون روز بشدت افسرده شده بودم و اینکه از سرووضعم خجالت میکشیدم .افسرده شدم. رفتم بزور دانشگاهی باید شهریه میدادم ولی دولتی بود از زور بی پولی داشتم دیوونه میشدم .خانوادم میدادن ولی خیلی فقیر بودیم و من بخاطر فقر اونا اذیت میشدم چندبار داشتم اخراج میشدم درسم خیلی بد بود. کلاس پررررر دخترای خوشکل و پولدارو و لباسای خوبو بابای پولدار و پسرام .فقط من گدا بودم از سرووضعم معلوم بود هیشکی بامن دوست نمیشد درسم ک نمیخوندم کلاسم اصلا نمیرفتم و کسیم دوست نداشت دوست من بشه. بعد ارشد امتحان دادم اونجام دچار بیماری های روانی شدید شدم تو دانشگاه تاجایی ک چندماه بیمارستان روانیم رفتم. دچار مشکلات گوارشی روانی شدم همه ازم فرار کردن کسی باهام دوست نشد. این چندسال اصلا نفهمیدم چیکار میکنم تازه دارم میفهمم چیکار کردم بازندگیمو خودم اصلا تا الان وقت نکردم نفهمیدم نمیدونستم چطور باید زندگی کرد. الان میبینم چقدر بدزندگی کردم. احساس شکست زیاد میکنم احسای میکنم این ۱۳سال از زندگیم از ۱۸سالگی ووردم ب دانشگاه تاالان ک ارشدموخوندم چندساله توخونه دارم فکر میکنم. فقط اشتباه کردمو آسیب دیدم . نمیدونم چیکار کنم همه ی کسایی ک با من بودن الان سرکارن من نمیتونم برم سرکار اینجاخیلی کوچیکه کار نیست. تازه از خودم خوشم نمیاد خیلی بد بودم باخودم چیکار کنم؟؟؟؟انگار جمجمم پاهام خورده و شکستست نمیدونم چیکار کنم حالا ازبن به بعدو من خیلی به خودم آسیب زدم. یکم بهم بگید چیکار کنم نظرتونو بگید من تنهام نمیدونم چی درسته