سکوت میکنم
جفا میبینم
ندا میزنم
خود را؛رها میبینم
؛
رهانیدی مرا از بند این
احساس
؛
چه زیبا بود
شبیه قصر رویا بود
همان کاخی
که فکرش در سرما بود..
؛
رهانیدی مرا از بند خود
شدم رسوا
شدم آزاد
شدم بی بند و بی احساس
شدم از قید و بند آزاد
شدم آنی که در آنی رها کرد آنچه ک روزی برایش جان فدا کرد
شدم بی جان بی احساس..
S.B#
