دارم دق میکنم

با این چیزایی که گفتی واقعا تویه زندانی و این خیلی افتضاحه

شوهره شکاک هیچوقت درست نمیشه اینو دیدم که میگم کلا مردا فقط روبه بدتری میرن نه بهتر شدن

الانم دیگه مثل قدیم نیست که مردم نسبت به طلاق انقدر گارد داشته باشن و حرف درارن و اینا (نمیگم نیست ولی خیلیییی کم شده) که همینشم اهمیتی نداره

ببین زندگی مگه چقدره که بخوایم همین چند وقتی که هستیم و عذاب بکشیم؟ اگه قرار شد جدا بشی اصلا نترس سعی کن اعتماد بنفس تو به دست بیاری خودت کار کنی پول دربیاری و خرج کنی خوش بگذرونی مسافرت بری شاد باشی ، زندگی کنی:)

خودت نخواستی که بچه نداشته باشی؟

دقيقا درکت میکنم..منم با اون همه بدبودنش دل جدایی نداشتم.یکبار۲۳سالم بود گفتم حتماجدامیشم ۱ماه آمدم خونه پدرم بازگفتم برم تموم تلاشم کنم نبایدبزارم زندگیم بپاشه..ولی چه اشتباهی کردم زندگی بدتر شد ک بهتر نشد..باهمین مردایی زندگی عذابه  فقط جوونیم پاش گذاشتم..قانع بودم چیزی نمیخرید کارمیکردم حقوقم کامل می‌گرفت سالی ۱باربا خون دل برام لباس میخرید.هیچکس جرات نداشت بیادخونمون نذاشت درس بخونم هیچوقت مرغ وگوشت نخرید.تموم طلاهام گرفت.جهازم شکست.کلی کتکم می‌زد.بشدت بددهن و بددل بود.بچه نمیخاست.کلی عذابم داد.اونم خونه را کرده بود زندان.حق نداشتم پرده را رد کنم و...بشدت زندگی بدی بود

چقدر زود ازدواج کردی ؟ چرا تا حالا به فکر نبودی تا برید پیش مشاور ؟ به نظرم یه تصمیم درست بگیر 

منم شوهرم به شدتتتت بد دهن وبد اخلاق هست دیگه پیرم کرد به خدا خیلی هم قهرو هست

آخرشم تومدارکش نامه خودکشی پیداکردم..گفتم بمونم خودش بکشه بزاره گردن من...هرچی احساسات بودریختم دور به خودم آمدم.. گفتم تاکی من عذاب بکشم و اون بیخیال باشه..مگه چندبار زندگی میکنم هیچکسی هم جای من نیست ک بفهمه من چه زندگی دارم..همه شادابی گرفت روانم داغون شد..سرتا درد نیارم

آخرش رفتم خونه پدرم..هرچی تهدیدکرد  فامیلش فرستادجلو و..نرفتم..از طریق دادگاه رفتم جهيزيه آوردم ک اونم بشدت اذیت کرد..برای مشکل عصبی و..رفتم دادگاه که اونم کمیسیون گرفتن گفتن بحدی نیست ک نشه باهاش زندگی کرد..منم گفتم من توانش ندارم جونم به لبم رسیده بود ۱سال وخورده موندم خونه پدرم گفتم تا کی استرس اینا داشته باشم‌مهریم بخشیدم راضی شد طلاقم داد.