امروز داشتم فکر میکردم آیا زیبا زندگی کردن هم به گونه ای شکرگزاری محسوب میشه؟ مثلا به دل طبیعت رفتن همه میدونن برای روحیه عالیه, حالا آیا به دل طبیعت رفتن و بهره روحی بردن از آفرینش الهی, شکرگزاری پروردگار برای این خلقت محسوب میشه؟
یا تلاش برای خوشمزه تر پختن یک غذا, شکرگزاری از نعمت های الهی محسوب میشه؟ وقتی که تلاش میکنیم نعمت الهی رو به بهترین روشی که بلدیم پخت کنیم تا از دل اون نعمت حس های خوب دربیاریم... شکرگزاری کردیم؟؟
راستش قبلا فکر میکردم برای این آفریده نشدیم که یکسره بفکر خوردن خوراکی های خوشمزه و تفریح و خوشگذرانی باشیم... مثلا میگفتم چه لزومی داره انواع مربا رو خانوما درست میکنن, از همه چی مربا تولید میکنن!! مربای ریواس مثلا!!! خب که چی بشه... اما الان با این تفکر, نگاهم عوض شد. شاید هم این افعال به نوعی عشق ورزیدن به نعمات الهی باشه و شکرنعمت...
شاید تلاش برای زیباتر زندگی کردم(با همون امکانات موجود) به نوعی شکرگزاری باشه.
نظر شما چیه؟
خیلی تلاش کردم منظورم رو واضح بیان کنم ولی بطور کامل نتونستم.
