این شعر رو تو برنامه زندگی پس از زندگی از اقای موزون شنیدم خیلی قشنگه 👇🏻
آدمیزاده طرفه معجونی است
کز فرشته سرشته و ز حیوان
گر کند میل این بود کم از این
ور کند میل آن شود به از آن
(شیخ بهایی)
کلا این قسمتش خیلیییی منو تحت تاثیر قرار داد
امیدوارم فراموشکار نباشمو کسی رونرنجونم
درمورد چی بود
کدوم قسمتش بود که قضاوت کرده بود و اینا
رییس زندان تو بیمارستان توسط دوستان زندانی سه تا تیر میخورن و روحشون از بدنشون جدا میشه یه برادر خانم معلول ذهنی دارن که از خونه دور میشن و گم میشن روحشون برادرخانمشونو پیدا میکنه و میرسونه تا خونه
یه بخشی ک واقعا تاثیر گذار بود اینه ک یه زنی رو میبینن که با پای برهنه میدوه و واسه اینکه خار تو پاش نره خدا یه تیکه ابر از اسمون برمیداره ب عنوان حائل بین پا و خار میذارن
بعدا میفهمن ک اون خانم مادرشون بودن
