بچه ها سلام من خیلی احساس بی ارزشی میکنم تا حدی که هیچ آرزویی ندارم مثل همسالان خودم که مثلا گوشی خوب بخرم یا آرزو داشته باشم ماشین بخرم یا هر چیز دیگه ای که دختری ۲۴ساله ی دیگه آرزو دارن
فقط کارم آشپزی هست تو خونه و دانشگاه ما هنوز مجازی بنا به شرایطی و اصلا محبتی ندارن خانوادم به من راستش خیلی خنثی و بی تفاوت هستن و من حتی یک دوست صمیمی ندارم باهاش برم بعداز ظهر بیرون با این که راگوابط اجتماعی خیلی زیاد ولی فقط دوستانی دارم که تا من سراغ ازشون نگیرم هیچ وقت منو یادشان هم حتی نمیاد کلا نمیتونم دوستی های عمیق داشته باشه به نظرتون چیکار کنم
