پـرت

گرفتگی عضلانی چند روزی مانع حرکت و راه رفتنش شده بود و وقتی دلتنگی به لب میرسید حتی ادم مریض را هم سروپا میکرد این را من نمیگفتم سخن خودش بود
هوا بهاری و رو به گرمی میرفت ،لنگان لنگان به سمتم امد
جفتمان اول چشمان هم را شکار کردیم و لبخند خطی عریضی بر روی لبهایمان نشاندیم
در مراممان سلام نبود این یک عادات مزخرف بینمان بود اما خب سلام و خدانگه دار نداشتیم
امروز را پیاده و ارام کنار هم راه میرفتیم،حد وسط نداشتم و یا پا تند میکردم یا حرکات پاهای لاکپشتی داشتم اما امروز حد وسط را انتخاب کرده بودم برای شرایط نامساعدش
نگاهم را به مردمان درون جاده انداختم ،بعضی ها درگیر و کلافه بودند،بعضی ها با کسی پشت تلفن سخن میگفتند و عجیب لبخند میزدند و زوج هایی به ارامی کنار هم قدم میگرفتند
اما ما اصلا شبیه هیچکسی نبودیم نه عاداتمان بود دستان هم را محکم بگیریم نه جفت هم راه برویم ما زیادی خاکی و بی شیله پیله بودیم و این شباهت عجیبش به من مرا سیفته ی خودش کرد
ارام در نزدیک ترین پارک با فاصله کمی نشستیم
صبح بود و اسمان عجیب تمیز بود
گفت؛این بوی چیه؟
نگاهش کردم و گفتم؛بوی چیه؟
گفت؛بوی بهاره
خندیدم ،نگاه هایمان طولانی شد و این کمی مرا معذب کرد
سرش را پایین انداخت ،ارام نگاهش را به سمت دستانم هدایت کرد
گفت؛ناخنتو ببینم
دست راستم را با ذوق به سمتش گرفتم ،خودش مرا برای نوبت ناخنم رسانده بود
ارام دستانم را میان پنجه های بزرگش گرفت و با شصتش بر روی تک تکشان دست کشید
مرد با شرم من،میدانستم هدفش چیز دیگری بود
گفت؛چقدر ناخنات قشنگ شدن
به چشمانم نگاهی انداخت اما حرکات دستانش متوقف نشد
گفت؛درست مثل خودت
ارام لبخند زدم و نگاهم به پیرمردی که با لبخند کمی دور تر نظاره گرمان بود افتاد
گفتم؛میدونم ناخنام بهونست
خندید
گفت؛چیکار کنم دیگه اینم شگرد منه
گفتم؛که غیرمستقیم به خواسته ات برسی؟
گفت؛نه برای اینکه باعث شم پروانه های توی قلبت از خوابشون بیدار شن و تو کل بدنت پرواز کنن
از تشبیه قشنگش قلبم شور گرفت و دستم را ارام از میان دستانش بیرون کشیدم
گفتم؛همین تفاوتات دیوونمون کرد
#ژین آ