همه چی

همه چی انقدر غمگینه، انقدر از هر جهت بد و زشته، که دیگه به بن‌بست خوردم. با آدمی‌ هم که به بن‌بست خورده بخوای حرف بزنی فقط سوال میشنوی. همه چی بده، غیر از اینه؟ دنیا جهنمه، غیر از اینه؟ آدما تنهات میذارن، غیر از اینه؟ مرگ همش دنبالمونه، آسایش نداریم، غیر از اینه؟ این سوالا رو میپرسه چون فکر میکنه به یقین رسیده. دیگه دنبال بحث نیست، دنبال قانع شدن یا تغییر عقیده نیست! زندگی همش همینه، ناامید که میشی انگار افتادی توی باتلاق، هی پایین تر، ناامیدتر. چه تلاش بکنی چه نکنی. بنظرم غم همون دست و پا زدنه. آدمم که ذاتا غمگینه، غیر از اینه؟