۴ ساله دوستیم
دوست معمولی البته خیلی دوسش دارم نمیدونم اگه تموم بشه همه چی چیکار کنم الان هست ولی میدونم قرار نیست چیزی بشه اخرش
قبلا چندبار دعوا کردیم تو هر بار دعوا من دست به خود زنیو اینجور کارا زدم اصلا نمیتونم تصور کنم نبودنشو
افسرده شدم خودمو تو خونه حبس میکنم قید همه دوستمو زدم اصلا امیدمو به زندگی از دست دادم
نکن اینکارارو
من کردم فقط خار و ذلیل شدم :)
الانم ک فکرشومیکنم تک تک سلول های بدنم از خجالت و شکست اب میشن
وقتی یادم میاد ی ذره ب شخصیتم ارزش قایل نبودم
باهم بیرونم میرین
تودلش کسه دیگه ای هس یانه
فقط میدونم ک خیلی حس بدیه این ک میدونی اخرش هیچ نمیتونم بگم بابا بیخیال یا فراموش کن چون خودمم حرفم باور ندارم خودمم درگیرم با این وجود ک اون میگه دوست دارم ولی بهش اعتماد ندارم
صلوات فرستادم ان شالله مهرت تودلش بیفته
که چی بشه
چرا بدتر خودت رو وابسته می کنی
دیگه عاقبت این دوستیا همینه.کاش دخترا ارزش خودشونو بیشتر میدونستن
