مغرور باشیم...

فرزندم این روزها خانه را به عشق آمدن تو جارو میکنم که شاید انتظار هشت ساله من هم تمام شود و تو از راه برسی.. بیایی و خانه ای که از صبح تا شب پر از تنهایی و سکوت است را پر کنی از شادی و نشاط.. برای بی خوابی های مادرانه دلم تنگ شده است... برای گریه های شبانه ات دلم تنگ شده است.. کاش بودی و هر روز تو را در آغوش می کشیدم.. کاش بودی و بعد از مرتب کردن خانه درست زمانی که میخواستم چای داغ بخورم و خستگی در کنم، تمام اسباب بازی هایت را به زمین میریختی و غرق دنیای کودکانه خود می شدی.. کاش بودی و داد و فریاد و خوشحالی میکردی و نمی‌گذاشتی صدای خنده کودک همسایه در خانه ما پر شود و بغضی فرو خورده فوران کند و بی امان شروع به باریدن کند.آری فرزندم.. این روزها همه چیز خوب است ولی تو نیستی و مادر بی صبرانه چشم انتظار این است که روزی بیایی و به زندگی او رنگ و بوی خوشبختی را بدهی