درون من کودکی‌ست که هیچ چیز را جدی نمی‌گیرد و به هیچ‌کس اهمیتی نمی‌دهد. وقتی بالغ درونم دارد خودش را خفه می‌کند لابلای اندوه و حرص می‌خورد برای مسائل بیهوده‌ای که ارزش وقت گذاشتن ندارند، کودک درونم می‌زند روی شانه‌هاش که آهای! که چه انقدر حرص می‌خوری و ما را هم به پای خودت پیر می‌کنی؟ هیچ‌چیز آن‌قدر ارزش ندارد که خودت را به‌خاطرش فراموش کنی. رها کن دیوانه! بیا بنشین برایت کمی چای بریزم.
آن‌‌وقت دوتایی باهم می‌نشینند پشت به دنیا و اتفاقاتش و با هم خیال می‌بافند و دردها و غم‌ها و آدم‌ها را فراموش می‌کنند.
و دقیقا همین‌جاست که من وسط بدترین حالات و اتفاقات، می‌خندم و این یعنی بالغ و کودک درونم به توافق رسیده‌اند تا حال من خوب باشد.
