روایت از حضرت علی (ع) هست که
روزی حضرت و صحابه اش درجایی بودند که دیوار خرابه ای هم بوده
بعد حضرت کنار اون دیوار نمیشینند و دور میشن
یارش از ایشان میپرسد چرا بلندی شدی مگر اعتقاد نداری هر چه خدا خواهد همان شود
حضرت چنین پاسخ دادند "از قضای الهی به قدر الهی پناه میبرم" من به جای امن تر میروم و مینشینم اگر این دیوار آوار شد بر من خواست خدا این چنین بوده ولی اگر کنار دیوار خرابه باشم و بدانم و ببینم خب میتوانستم تغییر دهم شرایط رو.
به نظرمیشه چنین برداشت کرد یکسری چیزها در سرنوشت با انتخاب و قدرت فکر قابل تغییر هست ولی یکسری چیزها قطعیت رخ میدهد