اگر فرزند دار نمیشدید و مشکل هم از همسرتون بود و امیدی هم نبود آیا قبول میکردین تا آخر عمر بدون فرزند باشید یا جدا میشدید....و خودتون هم بچه خودتون رو می خواستین از پروشگاه نمیخواستین
بله
اگر دوسش داشتم و در کنارش ارامش داشتم اره
ولی اگر نه طلاق میگرفتم چون بچه دوس دارم
اگه واقعا دوستش دارم بخاطرش از همه چی میگذشتم
بستگی داره همسرم اخلاقش خوب بود یا نه ، اگر خوب بود اره تا همیشه پاش وابمیسادم ولی اگر بد بود نه
میموندم
من علاقه ای به بچه ندارم.عوضش مسافرت و تفریح میرفتم سرکار میرفتم
مجردم
اما اگر شوهرم ادم بود و میدونستم لیاقتشو داره صدالبته
عین خاهرم
سیزده سال شوهرش مشکل داشت
همه گفتن جدا شو
گف جونمم میدم واس شوهرم
ازکجا معلوم بعدا خوشبخت شم
و الان فدای کرم خدا بشم
ی دختر دارن.
ببین خدا وقتی انتظارشو نداری شادت میکنه بیا و بیین
دکترا گفتن اسپرمت صفررررره
ولی الان ی دختری دارن ماه و جیگررر
از پرورشگاه نمی یاوردم، با شوهرم هم می موندم
من بچه خیلی خیلی خیلی زیاد دوست دارم ولی فکر کنم اگه عاشق همسرم باشم بخاطر بچه ولش نمیکنم بعدشم دیگه تقریبا همه چی درمان میشه این روزا
ببین من تک فرزندم همسرم از بچه متنفره، هیچ مشکلی هم نداریم برای بچه دار شدن، ولی چون همسرم بچه نمیخواد قبول کردم و بچه دار نمیشیم
اگه لیاقت داشت آره
من اوکیم بدون بچه باشم ولی خب هرکسی یه جوریه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 ثانیه پیش
7 ثانیه پیش
29 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز