ای رفیق کسی که رفیقی ندارد ای خدای من
شوق پرواز دارم از نور امید درونم ،
در وَجد و سرورم،وقتی یادم می افتد که از روح تواَم ...
می دانم که فراموشی در ذاتِ آدمهاست... ،
از یاد می برند مهربانی را ،احسان دیگران در حقِ خودش را ،
اینکه لحظه های درد و اندوه هم می گذرند و نمی مانند،را فراموش می کنند...
مرا ببخش:
که من هم فراموش کارم؛
در سختی ها ، یادم می رود هر چه هستم
باز جگر گوشه، تواَم ...
سپاسگزارم عشق جان
که با هر سلام من...
مرا در آغوشم می کشی و باز نواخت و نوازشت را در حقم ،دریغ نمی کنی ...
سپاسگزارم ای عشق الهی سپاسگزارم 🌹🙏
